Nie daj się cukrzycy. Pomoc w sytuacjach kryzysowych.


Cukrzyca, choć stała się chorobą cywilizacyjną, to w dalszym ciągu jest swego rodzaju tematem tabu. Większość ludzi sądzi, że prowadząc zdrowy styl życia, nie zachorują. Niektórzy uważają, że na cukrzycę choruje się genetycznie – „więc mnie to nie spotka, bo u mnie w rodzinie nikt nie choruje”- lub, że ktoś zachorował, bo spożywał zbyt wiele słodyczy.

Ten, kto choruje na cukrzycę, wie, że są to po prostu mity – które nijak mają się do naszej wcale niesłodkiej codzienności.

Komu choć raz zabrakło insuliny poza domem? Komu choć raz nie chciało się zmierzyć cukru w nocy? Komu choć raz przeszkadzało to, że wymiotuje podczas bardzo wysokiego cukru? Komu choć raz dokuczano z powodu niezrozumienia istoty choroby? Można zadawać więcej pytań. Ale po co?

Cukrzyca jest chorobą, która wpływa i zaburza wszystkie sfery życia: naukę, pracę relacje z innymi, postrzeganie siebie, życie codzienne.

Wiele osób dotkniętych cukrzycą ma kłopot z akceptacją choroby. Na co dzień, oprócz wahań cukru, towarzyszy im obniżony nastrój, lęk, czasem myśli w stylu: „dlaczego ja?” – a czasem nawet myśli samobójcze, gdyż codzienne zmagania z cukrzyca mogą przekraczać ich zasoby i możliwości samodzielnego radzenia.

Osoby dotknięte cukrzycą często potrzebują przejść żałobę po utraconym zdrowiu i dotychczasowym życiu. Potrzebują zaakceptować chorobę, nauczyć się ją obsługiwać i dobrze żyć. Mamy świadomość, jak trudne jest to wyzwanie, dlatego tak ważna jest pomoc specjalisty z zakresu zdrowia psychicznego.

Cukrzyca jest chorobą, która zaskakuje, nie mieści się w jasnych ramach i zasadach, dlatego tak ważna jest umiejętność psychicznego radzenia sobie z wieloma sytuacjami, których nie da się przewidzieć. Wszystko po to, aby zachować spokój oraz wewnętrzną równowagę.

Kiedy warto zgłosić się po pomoc? Najlepiej od razu, kiedy dowiedzieliśmy się o diagnozie, aby otrzymać wsparcie, niezbędne informacje oraz umiejętności do emocjonalnego poradzenia sobie. Do zgłoszenia się po pomoc dobry jest każdy inny moment np. gdy czujemy się przeciążeni chorobą, jej konsekwencjami, a każdy dzień wydaje nam się kolejnym dniem udręki.

Cukrzyca dotyka wszystkich członków rodziny, dlatego tak ważne jest, aby zarówno osoba chora oraz jej najbliżsi korzystali ze wsparcia psychologicznego.

Osoba z cukrzycą może otrzymać wparcie psychologiczne w zakresie zaburzeń lękowych (np. lęk przed hipoglikemią, fobia społeczna), depresji, zaburzeń odżywiania (np. anoreksja, bulimia), wszelkich problemów behawioralnych z prowadzeniem terapii cukrzycy, problemów emocjonalnych takich jak kryzys, chroniczny stres, brak akceptacji choroby.

Osoby bliskie, członkowie rodziny: nadmierny lęk o dziecko i jego przyszłość, brak akceptacji choroby dziecka, kryzys psychiczny, poczucie winy, chroniczny stres.

Jeśli chcesz porozmawiać, otrzymać profesjonalne wsparcie i pomoc (udzielaną przez osoby z doświadczeniem choroby), skontaktuj się z Syntonia Centrum Rozwoju Osobistego – umów się na wizytę stacjonarną lub wizytę online – tel. 733 101 703

Jesteśmy osobami, chorującymi na cukrzycę typu I, które na co dzień zmagają się z tymi samymi wyzwaniami co Ty – i potrafimy wyobrazić sobie, jak to jest, gdy przez jakiś techniczny błąd, wstajesz rano z wysokim cukrem, ciałami ketonowymi, bólem brzucha i brakiem chęci na jakiekolwiek działanie. Rozumiemy, jak to jest, gdy czasem chcesz się poddać, bo Cię to przerasta – mamy podobne doświadczenie.

Poniżej zamieszczamy krótkie historie z naszego doświadczenia choroby. Mamy nadzieje, że zapoznanie z naszymi osobistymi zmaganiami, da Ci wiarę i nadzieję, że pomimo choroby można żyć w dobrym zdrowiu zarówno fizycznym, jak i psychicznym:

Dominika Smoleń

Dominka Smoleń

Zachorowałam w wieku siedmiu lat – a chodząc do szkoły podstawowej na wsi, przez wszystkie te lata uważana byłam za osobę gorszą, która jest w stanie zarażać cukrzycą. Zmieniło się to dopiero później – gdy poszłam do gimnazjum. Niestety, wtedy zaczęły się problemy hormonalne, które mocno wpłynęły na przebieg choroby: dojrzewanie, brzask, wiązały się z dużą ilością nieprzespanych nocy, ciągłego stresu czy bardzo wysokich cukrów, przez które nie mogłam jeść tego, na co akurat miałam ochotę.

Pojawiła się wrogość do cukrzycy i do samej siebie – w końcu pojawiły się także pytania: „dlaczego to spotkało właśnie mnie?”. Ostatecznie zgłosiłam się po profesjonalną pomoc psychologiczną, zaczęłam chodzić na terapię. To pomogło. Nauczyłam się, że cukrzyca nie musi kontrolować mojego życia – i że chociaż nigdy się nie zaprzyjaźnimy, to wiem, że Rządze Ja, nie choroba: nawet w chwilach, gdy cukrzyca typu 1 postanawia być wyjątkowo wredna…

Magdalena Kuźnik

Magdalena Kuźnik

Zachorowałam na cukrzycę w wieku 6 lat. Na początku rodzice wstrzykiwali mi insulinę za pomocą jednorazowych strzykawek. W wieku 8 lat otrzymałam pompę insulinową, ale nie od razu ją zaakceptowałam. W podstawówce starałam się ukrywać cukrzycę i pompę przed rówieśnikami np. przebierając się w toalecie przed WF, a nie tak jak inni w szatni. Nie lubiłam też wizyt u diabetologa i nie chciałam rozmawiać ze swoją lekarką. Przełom rozpoczął się w gimnazjum, gdy zaczęłam otwarcie mówić o swojej chorobie – cukrzycy. Ku mojemu zaskoczeniu spotkałam się z troską i życzliwym zainteresowaniem ze strony kolegów i koleżanek.

W wieku 15 lat bardzo pomocny i ważny był też dla mnie pierwszy wyjazd na kolonie dla osób z cukrzycą organizowane przez Towarzystwo Pomocy Dzieciom i Młodzieży z Cukrzycą w Gliwicach. Poznanie innych ludzi w moim wieku z tą samą chorobą pozwoliło mi doświadczyć wsparcia, poczucia akceptacji i pozytywnej energii. Na różnych etapach życia cukrzyca wiąże się z różnymi trudnościami, dlatego sama niejednokrotnie korzystałam z pomocy innych psychologów/psychoterapeutów, żeby poradzić sobie z wyzwaniami codzienności.

Jak więc widzicie, nasze historie pewnie niewiele różnią się od tych Waszych. Problemy w związku z cukrzycą zwykle bywają bardzo podobne – a umiejętności poradzenia sobie z nimi, nie nabywamy z mlekiem matki. Musimy się ich nauczyć.

Syntonia Centrum Rozwoju Osobistego zapewnia kompleksową pomoc psychologiczną i psychoterapeutyczną –dla osób z diagnozą cukrzycy oraz ich rodzin. Opierając się na własnym doświadczeniu chcemy dać Ci odpowiednie wsparcie, pomóc zyskać motywację i wiarę w samego siebie.

Kontakt: www.syntonia.com.pl tel. 733 101 703

Artykuł powstał przy współpracy z Centrum Rozwoju Osobistego Syntonia,