Cukrzyca typu 1 – wyniki najnowszych badań


Czy cukrzycę typu 1 można zdiagnozować zanim pojawią się klasyczne objawy? Nowe komórki produkujące insulinę czy zamknięta pętla. Sporo ciekawych informacji dotyczących badań nad cukrzycą typu 1 pojawiło się w ostatnich tygodniach.

Niedawno informowaliśmy o przełomowych działaniach australijskich naukowców, którzy Posługując się komórkami macierzystymi pobranymi od pacjenta z cukrzycą typu 1, zdołali otrzymać komórki produkujące insulinę. – zobacz Przełom w terapii cukrzycy. Nowe komórki produkujące insulinę.

Bardzo ciekawe badanie zostało opracowane przez polskich naukowców pod kierownictwem prof. Tomasza Klupy – zobacz Hybrydowa pompa insulinowa w zamkniętej pętli. Wyniki badań polskich naukowców opublikowane w Diabetes Care.

Z kolei „The Lancet Diabetes & Endocrinology” publikuje wyniki badań, które prowadzą do wniosków, że odpowiednio wcześnie prowadzona akcja badań przesiewowych w kierunku wykrycia autoprzeciwciał wpłynie na wczesne rozpoznanie, wczesną i właściwą diagnozę cukrzycy typu 1 a w konsekwencji mniejszą ilość wczesnych powikłań.

Tradycyjne definicje opisują cukrzycę typu 1 jako chorobę o początku wyznaczonym w wieku młodzieńczym, jednak może ona wystąpić w każdym wieku; do 50 proc. przypadków odnotowuje się w wieku dorosłym. Sprawia to, że aż 50 proc. dorosłych może być początkowo błędnie zaklasyfikowanych jako chorujący na cukrzycę typu 2.

Obecne dane wskazują, że u ponad 90 proc. osób z nowo rozpoznaną cukrzycą typu 1 wykrywalne są przeciwciała przeciwko określonym białkom komórek beta trzustki. Większość osób z pojedynczym autoprzeciwciałem nie rozwija choroby, ale serokonwersja do obecności dwóch lub więcej wiąże się z 84 proc. ryzykiem wystąpienia cukrzycy typu 1 w wieku 18 lat.

Z tego względu międzynarodowy zespół naukowców podjął się opracowania wstępnego badania przesiewowego autoprzeciwciał wyspowych u dzieci w wieku poniżej 15 lat – pozwoliłoby to na wczesną diagnozę i wdrożenie leczenia. W tym celu dokonano zbiorczej analizy danych pochodzących z pięciu populacji z Finlandii, Niemiec, Szwecji i USA. Do badania włączono 24 662 dzieci z grupy wysokiego ryzyka cukrzycy przed ukończeniem 2. roku życia, które poddano obserwacji w kierunku autoprzeciwciał wyspowych do 15. roku życia lub wystąpienia cukrzycy typu 1 – w zależności od tego, co wystąpiło wcześniej. Głównymi punktami końcowymi były czułość i dodatnia wartość predykcyjna wykrytych autoprzeciwciał wyspowych, testowanych w jednym lub dwóch ustalonych przedziałach wiekowych.

Spośród wszystkich objętych analizą dzieci pełne dane uzyskano u 6722. Cukrzyca typu 1 do 15. roku życia rozwinęła się u 672 dzieci. Obliczono, że optymalny wiek badania przesiewowego (rozumianego jako dwa oznaczenia z interwałem czasowym) wynosił 2 i 6 lat, co pozwoliło na uzyskanie czułości 82-proc. i dodatniej wartości predykcyjnej 79-proc. Pozytywny wynik oznaczenia autoprzeciwciał w pojedynczym badaniu (tj. w 2. lub 6. roku życia) był wysoce predykcyjny dla rozpoznania choroby w szerszym przedziale wiekowym (2–6 oraz 6–15 lat).

Autoprzeciwciała pojawiały się zwykle przed 6. rokiem życia, nawet u dzieci, u których cukrzycę zdiagnozowano znacznie później.

źródło: The Lancet, Diabetes Care, termedia.pl, PTD, inf. własna.